tag:blogger.com,1999:blog-34347149513705113682012-02-16T19:08:51.932+01:00blog i inatosurShpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-11085258200827371672008-04-11T09:02:00.002+02:002008-04-11T09:03:14.979+02:00

Në fillim ishte ajo. Ish dhe vetëdija se bota në të cilën jetonit qe e vdekshme dhe kalimtare. Atëherë e populluet me njeni-tjetrin çdo pëllambë të kësaj bote, dhe sajuet njifarë përjetësie të erandshme: nji trandafil të kaltër që mëkohej me përditshmërinë e vështrimeve tueja. Të paarritshmet veguen fare pranë, në nji distancë të përkryeme që mund të pushtohej nga nji dorë e zgjatun. E shihje

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-49705624413734428412008-04-10T12:08:00.000+02:002008-04-10T12:10:46.763+02:00

Mendoj se nën një këndvështrim metafizik, fjalët krijim dhe krim janë pothuajse e njëjta gjë. E ç’është krijimi artistik, letrar në rastin tonë, nëse jo një kalk i gjorë i së vërtetës dhe i bukurisë universale? Sa herë që bëjmë përpjekje të shpërfaqim realitete ndjesish që kapërcejmë fjalën, kryejmë njëfarë krimi. E shkruajmë, e përshkruajmë këtë realitet, por prapë rezulton të kemi sajuar diçka

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-6261780413331767712008-04-10T12:05:00.001+02:002008-04-10T12:07:55.685+02:00

Shqiptarët ende nuk po e marrin vesh se çfarë dimensionesh kolosale ka fjala e lirë njerëzore Qysh se amerikani Stefen Schwartz u shfaq në televizionin Klan, tek emisioni Zonë e Lirë i gazetarit Arian Çani për të dhënë ca mendime të vetat, më ka qëlluar të dëgjoj gjithfarë pikëpamjesh e opinionesh nga më të larmishmet (lexo:skandalozet), nga gjithfarë tipash të të gjitha rangjeve kulturore. Kjo

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-86600507167612534322008-04-10T12:03:00.000+02:002008-04-10T12:04:59.581+02:00

Patriotizmi estetik nuk është parullë, miting, revolucion, fjalim apo tribunë, por art i madhPatriotizmi estetik. Po, ky është një term i goditur. Pyetja është: a janë artistët atdhetarë? Historia botërore e artit na bën me dije se është pak të thuhet se artistët janë atdhetarë. Pra, janë, kjo është e sigurtë, e janë edhe në rastin kur ata as që janë të vetëdijshëm për këtë. Një artist nuk thotë

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-29721078583130018202008-04-10T12:01:00.000+02:002008-04-10T12:03:18.619+02:00

Kush heq dorë nga liria për të mbërritur sigurinë, ai nuk e meriton as lirinë dhe as sigurinë (B. Franklin) Mercenarizmi ka reshtur së qëni një fenomen dhe është shndërruar në një mënyrë të rëndomtë të jetuari, që as nuk bie më në sy. Mendësia e rreshtit është ajo që jep siguri, teksa në kohët e sotme bëhet përherë e më vështirë të takosh njerëz të lirë. Ka njerëz që thonë se janë të lirë

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-1156617194295896142008-04-10T11:59:00.000+02:002008-04-10T12:01:38.607+02:00

Mendoj se, përgjithësisht, në vendin tonë nuk kumbon fjala e lirë. Këtu nuk është çështja se dua të fajësoj ndonjë qeveri apo një tjetër, por thjesht që qortoj filozofinë dhe mendësinë shqiptare të indiferencës, të druajtjes e të prirjes për të ruajtur një status-quo të rehatshme. Dua të them se fjala e lirë nuk ekziston në asnjë fushë të jetës shqiptare. Ose, mund të flasësh, mund të shprehesh,

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-25480138701454665422008-04-10T11:54:00.004+02:002008-04-10T11:59:08.840+02:00

Letërsia në diktaturë dhe në liri, roli i shkrimtarit në orientimin e vetëdijes qytetare Ja shkaku që më nxiti për këtë shkrim. Më qëlloi të lexoja një intervistë me titullin: “Si mbijetova nga vdekja e artit, autocensura”, që Kadare paska dhënë për suplementin New Yorker të gazetës The New York Times, intervistë e cila është rimarrë edhe nga një e përditshme shqiptare. Përgjithësisht, Kadare

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-72778160816950154672008-04-10T11:49:00.002+02:002008-04-10T11:54:30.815+02:00

Një historik i shkurtër i njerëzve-fluturues Egziston një hamendje se qysh në epokat e para të shfaqjes së tij në tokë, njeriu nisi të tundte krahët horizontalisht në imitim të zogjve. Kjo ndodhte në gjumë, por edhe në realitet. Simbas mitologjisë, të parët që provuen me fluturue dhe ia dolën mbanë, ishin Dedali dhe biri i tij, Ikari, të cilët stisën ca krahë prej druni dhe puplash të kapura

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-40868288844516256802008-04-10T11:46:00.001+02:002008-04-10T11:48:11.760+02:00

Ditët janë pela të bardha e shterpa, pa shalë e pa ngarkesë, e ja pra një arsye pse s’duhet të presim ndonji gja të madhe prej tyre, përveç shkrofëtimës nervoze, e sidomos jargëve të argjendta që janë ftesa bujare për të marrë pjesë në gostinë shtazarake të së nesërmes. Pela që lëshohen turrevrap mbi shkretinën e bardhë të kohës, e cila i ngjan nji kujtese të papërdorun nga shkaku i pavërejtshëm

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-6540407240484900992008-04-10T11:32:00.012+02:002008-04-10T11:46:31.438+02:00

Asaj, me dashuri Gruaja asht si toka. Si kjo tokë në të cilën jetojmë, si ky planet që vërtitet brishtësisht nëpër hapsinë, varun në fillin mes përkohësisë së gjorë dhe përjetësisë së madhërishme. Toka ka bukuri të larmishme e të mahnitshme që ndryshojnë në çdo pëllambë të saj, ka gjanat e veta të çuditshme shumë prej të cilave nuk do t‘i marrim vesh kurrë edhe pse gjallojmë në të, ka sekrete

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-84058059501622123572008-04-10T11:30:00.001+02:002008-04-10T11:31:57.935+02:00

Një shënim i mirë kritik buron nga cilësia e mirë e leximit dhe jo nga miqësia me autorin Po fillojmë me një rrëfenjë të Lindjes, gjith’ duke besuar se kjo është mënyrë e mirë për ta ilustruar një shkrim të këtij lloji: Një njeri, të cilin e kishte zënë befas një dhimbje e fortë barku, shkoi për t’u vizituar tek mjeku. Ky e pyeti se çfarë kishte ngrënë vaktin e fundit. “Bukë të djegur.”-ia

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-39167959735417806972008-04-10T11:23:00.002+02:002008-04-10T11:29:25.929+02:00

Një ese mbi procesin e krijimit letrar, gjendjet dhe marrëdhëniet që shkrimtari krijon me tekstin Aureola e territ që rrethon aktin e krijimit dhe vështirësia që mjeshtrat e metafizikës hasin në përpjekjen për ta ba të ditun se ç‘asht ai, nuk kam dyshim se buron drejtpërsëdrejti nga themeli i vetë qenies njerëzore. Pyetja se ç‘asht akti i krijimit letrar, prej pikës nga ku unë i shoh gjanat,

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-20950377186136393732008-03-17T14:01:00.000+01:002008-03-17T14:02:51.271+01:00

Sa herë që ndonjë studiues, shqiptar apo i huaj, flet ose shkruan për historinë tonë duke përkrahur tezën e mbështetur në nivele të mira shkencore, sipas së cilës shqiptarët rezultojnë pasardhës të drejtpërdrejt të popullsisë së moçme pellazgo-ilire, sa herë që dikush shprehet se ne gjëndemi në këto troje para grekëve, përpara serbëve, bullgarëve, rumunëve, shkurt para tërë popujve të Ballkanit,

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-65261338458884739232008-03-17T13:59:00.001+01:002008-03-17T14:00:50.725+01:00

Na ishte njëherë një kohë kur zotëria ishte zotëri dhe plebeu ishte plebé. Kohë njëmend e mirë dhe, mjerisht e papërsëritshme. Kishte një hierarki shoqërore natyrale dhe secili e dinte vëndin e vet. Edhe tashti kohë e mirë është. Zotërinjtë janë prapë, e po prapë janë edhe plebejtë, veç me një ndryshim të vockël: në shumicën e rasteve zotëria i sotëm është plebeu i dikurshëm, ndërsa plebeu i

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-30664229589269620062008-03-17T13:51:00.006+01:002008-03-17T14:01:37.901+01:00

Mbi padronët e rremë të kulturës, njerëzit e kinsekulturës dhe sëmundjen e tyre të pashërueshmeE dimë të gjithë tashmë, paçka se thjesht në teori; e dimë të gjithë, paçka se ajo ka reshtur tashmë së qëni edhe ëndërr; e dimë të gjithë, paçka se nuk e zbatojmë. Pra, e dimë të gjithë se ajo që krijon, ajo që na rrit, na zhvillon e na vetëdijëson si njerëz, ka qenë e do jetë përherë vetëm liria. Por,

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-12154961114523561412008-03-17T13:50:00.000+01:002008-03-17T13:51:04.168+01:00

Një nga shkaqet madhore që niveli ynë kulturor dhe artistik është kaq i ulët, mendoj se ka të bëjë, veç tjerash, me mungesën e plotë të debatit në vendin tonë. Nëse flas rreth nevojës së domosdoshme të debatit, nuk kam këtu fare parasysh prirjen për të shfaqur protagonizëm, egoizëm, cmirë, urrejtje, përbuzje dhe mospranim të vlerave të të tjerëve. Është fjala, mbi të gjitha për një akt qytetar,

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3434714951370511368.post-1418533809784007432008-03-17T13:46:00.000+01:002008-03-17T13:47:10.289+01:00

Le ta themi: përsa i përket nivelit të krijimit artistik në përgjithësi, jemi një vend vërtetë i prapambetur. Me këtë nuk bëj ndonjë zbulim. Por, meqë jemi tek zbulimi, duhet ta pranojmë se pikërisht prirja aventureske për të bërë zbulime e gjëra të reja, ka ndikuar në mënyrë fatale në mosecjen tonë përpara. Në një parabolë sufi të lindjes, rrëfehet për një beduin të panxënë, që ishte endur

Shpëtim Kelmendihttp://www.blogger.com/profile/12618081191637495786noreply@blogger.com0